Zeekraai.org

Na de Gorzen, vertrok ik naar Groningen. Daar woonde de huidige mevrouw Zeekraai. Ik was het Westen wel ‘n beetje zat op dat moment. De school voor fotografie bracht me niet, wat ik ervan verwachtte en de liefde trok me noordwaarts. In de Leeuwarderstraat vonden we ‘n bovenwoning mét ‘n dakterras. Onze fietsen moesten onderaan de trap. De buurman, aan de trapkant, verzamelde koekoeksklokken. En op het hele uur ging er een groot aantal af. Niet storend, maar wel leuk. Dat het een aardige vent was, scheelde natuurlijk. We kwamen ‘m met z’n vriend wel ‘s tegen op de grote rommelmarkt van Eelde, op zoek naar nieuwe verzamelstukken. Verderop in de straat woonde ‘ruzie met Truus’. Althans, zo noemden wij hem. Een grote donkere vent, die ‘n kwaaie dronk had en Truus dan voor van alles uitmaakte. Kwaaie dronk of kwaaie trip, want hij gebruikte en dealde ook nog wel ‘s wat. Wij hadden wel ‘s iemand aan de deur, die zich in het huisnummer had vergist en vroeg om geestverruimende middelen. De enige geestverruimende middelen die wij hadden, beperkten zich tot die in het keukenkastje…

Ik kon aan het werk bij een jeugdtheatergezelschap (fijn wordfeud-woord). Als decorbouwer, geluids- en lichtman. En reed zo bij nacht en ontij langs ‘s heeren wegen, in een bejaarde Mercedes-bus met rammelende decorstukken achterin. Met z’n drieën meezingend met  vastlopende cassettebandjes en zware gesprekken voerend. Via Oog Groningen, de lokale tv omroep, kwam ik na ‘n paar jaar weer in Rotterdam terecht, bij de eerste commerciële lokale omroep, Stads TV Rotterdam. En kon zo doordeweeks weer terug in mijn oude huis aan de Leliestraat. Nadat Marchien de ALO afhad, verhuisden we getweeën terug naar de Gorzen. Marchien kon aan ‘t werk als gymjuf in Brielle en bijbeunen bij sportschool Hoogendijk in Vlaardingen. Later volgden nog een dozijn andere scholen tot we opnieuw verkasten. De omroep zat intussen in zwaar weer, en op Terschelling kon Marchien een baan in het onderwijs krijgen. Het eiland werd ons volgend thuis voor 18 jaar…