Zeekraai

“Believe me, my young friend, there is nothing – absolutely nothing – half so much worth doing as simply messing about in boats.” ― Kenneth Grahame, The Wind in the Willows

Workum – Stavoren…

Vanochtend bijtijds weg uit Workum. We moeten plaatsmaken voor de slaapschepen van de ‘elfstedenwandeltocht’ (die ik later om 10.45 pas zou tegenkomen tussen Hindeloopen en Stavoren). Op de motor het Soal uit en dan de lappen omhoog. Eerst maar ’s west uit. Uiteindelijk zeil ik (gezien de voorspellingen van een naar zuidoosten draaiende wind) door tot de vaargeul voor de ‘grote vaart’ en ga dan overstag richting Stavoren. Ondanks de zoekende wind (dan weer zuid, dan weer zw) lopen we toch zo’n 3 knoop. Voor Stavoren twijfel ik zelfs nog even of ik niet door zal zeilen naar de Kreupel. Ik doe het niet. Hou me aan het plan en strijk voor de haven fok en grootzeil. De oude haven is vrijwel leeg, doch de havenmeesteres verwijst me naar de andere kant van het dokje, daar er twee grote viskotters worden verwacht. De Staverse vissers zijn meest overgestapt op de garnalenvisserij op het Wad en dat brengt grotere kotters met zich mee, dan die voor de IJsselmeer-visserij.
Het wordt nog kortebroekenweer, zo in de luwte van de visafslag… ’s Avonds een hapje bij café Max en bij het groene havenlicht op gepaste wijze 2 minuten stilte gehouden.

13133253_1101868253190244_5221786631186922794_n   13133103_1101282769915459_4742583587454204132_n

logboek…

Donderdags, vertrekken we om ’n uur of half twaalf van de steiger. De brug bij Uitwellingerga draait vlot. En dat slaat dan op de bediening, want door schade aan de tandwielen gaat het openen (en sluiten) tergend langzaam. Achter de brug gaan de lappen omhoog en zo zeilen we tot vlak voor Heeg. In de Jeltesloot wordt het echter zó hoog aan de wind, dat het zelfs voor ons niet meer bezeild is. Dus helpt de motor nog even het laatste stukje tot aan het meer. Geeft ook mooi even de gelegenheid er een rifje in te trekken, wat een stuk rustiger vaart. Het waait intussen een volle 5 en vanaf de Morra moeten we waarschijnlijk motoren. Dus besluiten we bij het konijneneiland maar richting Workum te gaan. Dat stukje motoren is net zo lang als het stuk voor Stavoren straks. In Workum is het warm, zo in de luwte. We zijn vlot door stad en sluis en vinden ’n mooi beschut plekje in de kom. Dan loop ik Marchien naar het station en ga op de terugweg gelijk even langs de Poiesz. De puzzel uit de Trouw met ’n rood wijntje en daarna is het tijd voor biefstuk, gebakken aardappeltjes en sperzieboontjes. Na de koffie nog even ’n ommetje. Het brengt me op scheepswerf ‘de Hoop’. Het ruikt er heerlijk naar eikenhout en lijnolie. En er is zelfs een leerling van onze school aan het werk. Beter dan zo’n boerenschool, vinden we beiden
: )

13095819_1100807206629682_2310013406809267913_n   13092164_1100807166629686_6295087094382913982_n

nog net vrijdagavond…

i’m yours…

En zo zat ik, gister’ avond, ineens I’m Yours te spelen. In een kooihuisje op Terschelling. Het verse bruidspaar, eerder die dag getrouwd op de Brandaris, luisterend met ’n glas champagne in de hand. Het houtkacheltje roodgloeiend gestookt.
En even was ik jaloers. En had er spijt van, dat ik al weer zeventien jaar getrouwd ben. Want ik wou ook wel zo ’n huwelijksnacht op die plek…

outbreak…

Kent u die film ? Met Dustin Hofman en Morgan Freeman… Ik moest er gisteren aan denken. Toen ik Peter in het ziekenhuis bezocht. Peter zit in de offshore. En kwam uit het buitenland met ’n nare wond aan z’n been. En omdat hij eerst enkele dagen in een buitenlands hospitaal vertoefde, is er, terug in Nederland, een heel protocol. Quarantaine, bezoek met handschoentjes, schort en een mondkapje voor, dat buiten het ziekenhuis pas weer af mag.
Toen dus. Moest ik denken aan die film.
En misschien al die mensen, die mij met ’n smoeltje voor, verbaasd verschrikt aankeken ook wel…

ps. volgens mij loopt Michael Jackson altijd met zo’n smoeltje…

bied je aan…

Zaterdag 11.45 : cultuurshock… Anders zit met een kartonnen bekertje koffie tussen de Anne-Fleur ’s en de Pieter-Jan ‘s. Na 6 jaar langs de lijn bij SCT, sta ik opeens langs het kunstgras van SMHC. ’t Is dat we met de fiets zijn, want onze oude Fiat, die we voor 1000 euri (met deuk) overnamen van de buurman, zou hier ’n beetje misstaan, tussen alle Volvo ‘s, ben ik bang. Geen Flitsclub, atletiek of  softbal. Nee, van alle sporten kiest puber precies die, waar ik niks mee heb. Ja, met Fatima misschien…
Natuurlijk was het goud van de nationale hockeydames, en alle media aandacht in Beijing, indirect van invloed op de keuze van dochterlief. En laten we wel zijn; 11 kortgerokte meiden op ’n veld, oogt toch een stuk kekker, als een zevental Michelin-vrouwtjes in een te strak badpak met een badmutsje met ingebouwde gehoorbeschermers… ( ojee, hier gaat Anders commentaar op krijgen ) Maar goed, voor de rest verschilt het niet eens zo heel erg veel met voetbal. Er is één bal en die moet in het doel van de tegenstander. Of je dat nu met je voet doet of met een houten stok, dat is om ’t even. En goed, het commentaar langs het veld wijkt wat af. Afspelen ! Floor, dat duurde te lang ! Voor jou, Piet-Hein ! Druk ’n punt ! ( … )
En zo was ’t ook voor het eerst dat ik vaders hun dochters hoorde aansporen met ‘ bied je aan !’
En daar was geen frysk bij…

gek…

Gek zijn ze ! En niet alleen op hun club… Want wat bezield je, om je zuurverdiende centen over te maken naar een organisatie die bulkt van het geld een stel slechte boekhouders, die niet met geld kunnen omgaan. Een bedrijf waar nog steeds lonen en transfersommen worden betaald, waar wij enkel maar van kunnen dromen. Geld als water verdienen ze. De spelers. En de top. Burgergeld. Van de burger die middels z’n jaarlijkse aangiftebiljet, opdraait voor alle subsidies. Voor de gigantische kosten omtrent de veiligheid (lees: ME bij risicowedstrijden vrijwel elke wedstrijd ). Voor de uitzendrechten die de NOS moet betalen, voor samenvattingen van het geleuter op ’t veld. Een schop onder hun reet moeten ze. De spelers. Het management. En de politiek.

bioritme…

Het is stil in weblogland. Daarentegen wordt er druk getwitterd. Heb ook maar even ’n account aangemaakt. Tenslotte kun je pas echt ergens over mekkeren, wanneer je er geweest bent… Het gaat over het algemeen nergens over : wat eten we, wat is er op t.v. en ik ben m’n lunchpakket vergeten. Geloof me, u mist er weinig aan… Maar daar wou ik ’t eigenlijk niet over hebben. Ik wilde ’t eigenlijk hebben over ’t volgende :

Ik zeg ’t maar gewoon… Ik ben geen ochtendmens. Nooit geweest ook. Vroeger was dat nooit een probleem. Als verpleegkundige, werkte ik vooral ’s avonds en ’s nachts. Oké, ook voor de onregelmatigheidstoeslag. Maar goed. Later als geluids- cq lichttechnicus was het bioritme ook zelden een probleem. Theater speelt zich vooral ’s middags en ’s avonds af. En ook met varen was de hondenwacht favoriet. Nu is dat anders. Om 6.25 uur wordt Anders ruw gewekt door z’n jongste dochter, die wat leuks heeft ingezongen op zijn Nokia. En mag hij (van zichzelf) slechts één keer op ‘snooze’ drukken. De burger in Anders heeft de avond ervoor reeds de lunchtrommel verzorgd. En zo rest dus de persoonlijke verzorging, een kop thee en een boterham met jam. Om zeven uur fietst Anders langs een lang recht en, vaak winderig, fietspad naar Sneek. En daar ziet ‘ie elke dag dezelfde medefietsers. Mannen en jongens met donkerblauwe werkjacks, de overall eronder. Mannen van de Empatec sociale werkplaats, in fel oranje pakken…
En opmerkelijk; ze vliegen me aan alle kanten voorbij. Jongens op mountainbikes, oude mannen met vierkante fietstassen. Kantoordames en jonge meiden op opoefietsen. Schijnbaar moeiteloos trappen ze Anders op achterstand. Ondanks de hybride met 21 versnellingen. ’t Zal toch niet zo zijn, dat nu Anders geen fysiek zware baan meer heeft, hij straks nog naar een sportschool moet om in vorm te blijven ? Moet er niet aan denken; fietsen in een benauwd zaaltje met een juffrouw ervoor, terwijl je nergens heen gaat. Of roeien zonder water. Laat staan het zinloze getrek aan allerlei gewichten en stangen.
Nee, ’t zit ‘m in dat ritme. Niet het ontbreken van. Nee, het bioritme. Want ’s middags, op de weg terug, gaat ’t allemaal een stuk soepeler.
Nu is ’t ook alweer 23.40.
Tijd dus om te maffen,
want straks gaat ‘ie alweer…
die dochter wekker.

Michiel…

Geschiedenis is hot. In. Zeg maar. Nu heb ik altijd wel van geschiedenis gehouden, dus voor mij  verandert er niet zo veel. Maar er is de laatste tijd jaren wel meer aandacht voor. Vooral op radio en vooral op televisie. En da’s dan wel weer aardig. In dit kader besteedt Andersom deze week aandacht aan een boek. Alweer ? Ja, alweer. Een geschiedenisboek ? Ja, maar anders dan anders. Jaap Kiers ging met zijn eigen zeilboot, in 2006, op zoek naar sporen van Michiel de Ruyter, rond de Noordzee. Het bracht hem natuurlijk in Vlissingen, de geboorteplaats van de zeeheld, maar ook in o.a. Amsterdam, Hellevoetsluis, op Texel en tenslotte in Chatham. Waar hij op ’n prettige manier terugblikt op de beroemde zeeslag, waarbij de Hollanders in 1667, ver de Thames opvoeren. Het beroemde verhaal met de ketting over de rivier. Kiers schrijft misschien geen literatuur. Maar wel lekker leesbaar en de vorm waarin ‘ie z’n geschiedenislessen verpakt spreekt mij wel aan. Natuurlijk ben ik geen maatstaf, ik lees vrijwel alles waar maar bootjes in voor komen… Maar net als in de boeken van Eerde Beulakker, is het ‘n aangename combinatie van reis vaarverhaal – informatief…


Nu ken ik Jaap een beetje, want voor een lezing bij onze watersportvereniging, logeerde hij ’n weekend bij ons. Met zijn leu aardige dochter. En dat was een gezellig weekend. Want de beste man zit vol verhalen. Daar hoeft geen berenburg aan te pas te komen… En hij bedankte ons met een paar gesigneerde exemplaren van zijn werk. Het laatste boek, dat over Michiel de Ruyter, kocht ik gewoon in de winkel. En tot mijn verbazing, betrof het ook hier een gesigneerd exemplaar. En ik weet nog dat ik dacht: ‘welke schrijver signeert in godsnaam z’n boeken in ’t vooruit ?’ ’n Beetje raar vond ik, maar het typeert ook een beetje Jaap. Want als (zee)zeiler moet je ook vooral praktisch nadenken en vooruitdenken…

memory lane…

Anders was in Memory Lane. Gister. Na een ochtend digitaal schoolborden en wat leerling-management, was het ’s middags tijd voor het jaarlijkse uitstapje. De bus, waarin we onze zelfmeegebrachte lunch verorberden, bracht ons naar Hilversum. En boy, wat was Anders dáár ’n tijd niet geweest. De hele ingang van het Mediapark, zag er anders uit… Met als meest in het oog springende gebouw, het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid. Wat ook gelijk het doel van ons ‘schoolreisje’ was. Na de ontvangst met koffie, thee en aanverwante zaken, werden we rondgeleid door ’n enthousiaste, geheel in het wit gestoken jongeman. En er werd een beroep gedaan op zijn improvisatievermogen, door onze drukke groep. Daarna was het tijd om zelf te zappen, door Neerlandsch Omroephistorie. En dat was leuk. Althans, dat vond ik. Zo kon Anders luisteren naar ‘Raad ’n lied‘ (of niet), dat oma altijd luisterde. Wat kon die Oze Rasmussen onbenullig zeveren… En naar ‘Het Weeshuis van de Hits‘, ‘Ferry Maat ’s Soulshow’, ‘Radenmaar‘,’Geen ja en geen nee’ en nog tientallen andere programma ’s uit Anders’ jeugd. Daarna was het tijd voor het beeld. Ik weet natuurlijk niet van welk bouwjaar u allemaal bent, maar Anders genoot van Rikkie en SlingertjeJ.J. de Bom (de kindervriend), de Stratenmaker op Zee, Q en Q, de Muppet Show en oude journaalfragmenten. Kortom; wat de anderen vonden weet ik niet, maar ík vond het geslaagd. En dan heb ik ’t nog niet eens gehad over Oebele, Hamelen, Ja zuster – nee zuster, Floris & Sindala, The Patridge Family, en nog heel veel meer

En Sasha de Boer nog bedankt voor de rondleiding…