mei 19th, 2014

voor paal…

Er staat nog ‘n kleine 3 Bft. Na het eten. Alles is bezeild, al is het soms net wat té hoog aan de wind. Alleen aan boord geniet ik van alle grutto’s, kiekendieven, wulpen, ganzen en rietzangers… Op de Goingarypster Poelen waait het wat standvastiger. Aan de noordkant van de Poelen ga ik overstag en rol de fok weg. Met de hand boven de ogen, tegen de lage avondzon, tuur ik naar de rietkraag. Ik zoek die ene paal, die daar ergens los moet staan. Hij staat weer verder naar links, dan ik dacht. Nog één keer overstag, met de schoot los. Ik kom precies bij de paal stil te liggen. Flux naar het voordek, en een lijn om het ding. Ik strijk het grootzeil, diep het anker uit de bilge en leg ‘m klaar op het achterdek. Dan bind ik ‘n extra landvast voor en laat de Zeekraai de volledige lengte van de twee lijnen achteruit drijven en plomp het anker erin. Ik trek me weer terug naar de paal en zet de ankerlijn door. Hèhè… ik lig. Wat volgt is ’n prachtige avond met koffie, sigaar, borrel en boek. Er komen 4 ballonnen over, je kunt de bemanning horen in hun mandje. Na een hele rustige nacht, word ik ‘s alweer vroeg wakker. Het is wat dampig met de opkomende zon. Een Canadese gans scheert gakkend vlak over het spiegelgladde water. Tijd voor koffie & knäckebrød. ‘n Karekiet hopt van stengel naar stengel. Een buizerd wordt verjaagd door bezorgde scholekster-vaders. Op de radio speelt Satie. Ankerop is ‘n makkie. Voorlijn los en de ankerlijn inhalen. Ik ruim de boel zelfs op voor ik de fok uitrol. Er staat amper wind. Halverwege het meer start ik toch de brommer maar. Ik heb trek in koffie. Thuis…

mei 6th, 2014

ansegeln…

…zo heet dat in Duitsland. Het eerste tochtje, nadat de boot weer uit de winterstalling is. Altijd weer ‘n fijn moment. Zeker als alle touw en beslag weer op de goeie manier op z’n plek zit.

Plan was te water met Pasen. Maar door de drukte bij de werf bleek dat al snel onhaalbaar. Ik besloot de mast toch maar kaal te halen. En werd na de zoveelste regenbui (en zwerm vliegen) erg jaloers, op diegenen die de boot ‘s winters in een overdekte klus-loods hebben.

In elk geval is het weer lekker, de boot bij huis te hebben. Inmiddels alweer drie keer een rondje gedaan. Het plan om afgelopen week het IJsselmeer op te gaan, werd door familie omstandigheden ‘n beetje krap, maar dat maken we wel weer goed dit jaar. ‘n Nachtje aan een Marrekrite plek blijft zo in het voorseizoen ook genieten…

april 19th, 2014

mast…

het werd tijd…

voor de mast, dat is. De lak begon craquelé te vertonen. D.w.z. kleine scheurtjes in de vernis.  Als ‘n oud schilderij, bij tussen Kunst & Kitsch. Ik had dat voor volgende winter willen bewaren, in ‘n warme loods. Maar heb toch maar doorgepakt. Eerst schuren met korrel 60. Daarna 80, 120 en 150. Daarna nog even met 240 en dan de eerste laag Epifanes, ½ verdund met terpentine. Daarna steeds minder verdund. Zo’n laag of vijf, zes moet ‘t worden, tussendoor fijn opgeschuurd, voor de laatste laag met waterproof. ‘t Zal wel een beetje vlekkerig worden, de eerste maanden. Ik heb niet alle oude lak verwijdert. Maar dat trekt hopelijk in een maandje wel bij, UV filter of niet…

april 18th, 2014

(…)

Het is droevig gesteld met dit blog. Ik bedoel, met 1 bericht in de drie maanden, kun je niet echt spreken van continuïteit, wel ? En actueel is het allang niet meer. Toch heb ik een donkerbruin vermoeden, dat dat straks wel weer aantrekt. Als Facebook nog meer reclame over ons uitstort. Nog meer nevendiensten inpalmt. En verstandige mensen en masse, Mark Zuckerberg de rug zullen toekeren. De jongeren onder ons zullen hun heil voorlopig wel zoeken in Snapchat en Whatsapp (overigens nu ook van Facebook). De oudere jongeren onder ons, gaan gewoon weer bloggen. Met gebruik van een reader o.i.d. komt dat eigenlijk op hetzelfde neer als Facebook, maar dan in eigen beheer…

Dus proberen we dit blog hier maar weer ‘s uit het moeras te trekken. En zal ik proberen hier af en toe weer ‘s wat te schrijven. En ik weet ook wel, dat hier inmiddels vrijwel geen hond meer leest (sorry Sjoerd ; ) maar goed.

april 1st, 2014

tik van de molen…

‘t Moet toch niet gekker worden. Dat ik op m’n ouwe dag, nog een soort van molen-fetish ontwikkel… Maar ik kan er niet omheen. Ik heb ‘n zwak voor kleine weidemolentjes. Die zorgen voor de waterhuishouding, in de vele (zomer)polders, die Friesland rijk is. Natuurlijk zijn er ook grote Amerikaanse windmolens. Spinnekoppen en Tjaskers. Maar juist die kleintje molentjes van Bakker uit IJlst, of van Bosman uit Piershil, met een waaierpomp eronder. Ik zal het nog sterker vertellen… ik wil er één. In m’n achtertuin !