Erik Klappe

“Believe me, my young friend, there is nothing – absolutely nothing – half so much worth doing as simply messing about in boats.” ― Kenneth Grahame, The Wind in the Willows

Doel van 2019 de Kreupel bereikt, en…

8 juli Circe wordt vandaag 18 jaar en ik realiseer mij dat pas ’s avonds in bed, als Noor al slaapt en Neel nog een zwakke reactie geeft, vergeten haar te feliciteren. Omdat ik als eerste in de punt slaap zal dit ook tot morgen moeten wachten. De meiden zijn vroeg terug uit Amsterdam van een festival en Nunspeet waar Justin & Robin hun clean sister hebben ontmoet. Oma wil na de keuringsarts voor haar rijbewijs nog even langs komen, nou tegen die tijd zijn we nog steeds van alles aan ’t inpakken. Twijfel wel of geen rif… vertrekken we zonder, rond ’n uur of 2. Op de motor door onze eigen grote brug en PM aquaduct, gelijk zeiltjes op in de Westerbregesleat, ruime wind op PM, zullen we dan toch naar Lemmer, goed bezeild. We kijken of de Jeltesleat richting Heeg dat ook is en dat gaat onze beslissing worden. Prima hoog aan de wind, tijd voor koffie en thee, we zien geen muizenlijken meer rond Jeltesleat aquaduct en vliegen over het Hegemar, was een rif toch wel relaxter geweest, maar de Zeekraai houdt zich top.

Gaastmeer na een paar x kruizen als eindbestemming van vandaag ? Nee, toch maar de Yntemasleat in, brommer aan en strijken. Marboei dan maar, nee daarvoor waait het wel hard. Ziet Neel ineens de vuilwatertank platform + wc ! bij mega veel Marrekrite plekjes, ja dat is een mooie optie. Dus hoge wal op de Grutte Gaastmar net voorbij de knik in de steiger. Is een prima 1ste nachtplek, hup Robby van boord en eiland verkennen. Ontzettend veel bloemen, 2 vennetjes waar je omheen kunt wandelen en ships tja ook Duitsers met een hond 🙁 We lezen wat, warmen de soep op, spannen ’t groene tentje tegen de regen, die later ook valt, warme melk en te kooi. Mama mag als eerste in ’t vooronder, nou dat heb ik geweten, slechte onrustige nacht.

 

9 juli Oke gelijk maar opbiechten, ik maak zelf een Henk manoeuvre. Na een echte wc, yoghurt met cruesli & insecten, plasje van Rob, spreken we door, hoe we willen wegvaren. Grootzeil aan de steiger hijsen, fokje bak en omdraaien richting vaargeul Workum. Voor de zekerheid en de ervaring met H&L wel de motor bij. Bedenk ik, ga toch achteruit de motor bij zetten, kan Neel niet de lijn op de kant houden, gaan we toch zeilen richting steiger, ships en nu… Neel reageert snel en adequaat, vol motor bij en draaien, lekker mama. Motorzeilend naar de spoorbrug Workum, even langs de wachtsteiger, moet Rob zo nodig een balkoefening laten zien, even wachten voor de brug bij Workum moet Rob boven op een meerpaal springen, levert wel mooie plaatjes op. Aanleggen bij Jose en Henk, water halen en relaxed als enige bootje door de stad en gelijk groen/ rood voor onze eerste keer door de sluis. Een bevreesd en emotioneel moment, al is dat aan de keurige manoeuvre niet te zien. € 5,- ingeleverd en toch maar niet meer naar de bakker, zeilen hijsen en koers uit zetten naar de Kreupel. Daar heb je toch ook handige apps voor, nog snel 1 downloaden, lekker op tijd en goed voorbereid 🙂

Op ’t handje over de kaart 220 graden sturen en tussen duim en wijsvinger lijkt het 15 mijl. Blij dat het rif er in zit, ruime wind vliegen we richting  Stavoren, Andijk, Medemblik. Noor valt op het voordek in slaap, Neel bedenkt dat als de 5 windmolens in 1 lijn staan, we toch echt dichtbij de Kreupel moeten zijn. Gelukkig weten we vanuit Erik’s logboek dat je ’t vogeleiland inderdaad op het allerlaatste moment pas ziet. Visstaken inzicht, noordkardinaal, dus motor aan, tegen de wind in strijken, oef en dan merk je ineens de zwel en de golven veel heftiger, maar het gaat keurig, Neel legt rechterkant aan de steiger aan, oeps wat zegt dat bord, verboden voor huisdieren 🙁  De SBB vrijwilligster vraagt gelijk tijdens het aanleggen wat de bedoeling is. Nou iig even de poes uit het zicht houden, gelukkig is Rob uitgeput, heeft in de boot gepoept en was echt een beetje katterig, maar straks wil ze echt wel even op de steiger bij de buren kijken. De meiden mogen toch echt geen gebruik maken van het toilet, dus dan maar net als de vogels tussen de rotsen.  Foto shoot met Rob en ’n selfie met deze 4 dappere ladies !

Voor het te kooi gaan, strooien we een beetje as van Erik uit, voor altijd op de Kreupel, de plek waar hij 1x per vaarseizoen naar toe wilde. Nog een extra spring zetten voor als de wind draait’s ochtends blijkt dat windfinder het goed had en staat de wind op de kont, snel mijn ochtendduik, die blijkbaar volgens het bord ook niet mag, ontbijten, thermoskannen vol. Palaveren over het wegvaren. Noor vaart keurig op zijn achteruit weg, direct buiten hijsen, alles gaat perfect behalve de communicatie en feedback naar elkaar, positief bedoeld, verkeerd ontvangen, evalueren, verdriet, jammer want dat willen we alle drie niet. Maar was ook een bijzonder verwerkingsmoment.

De wind is gunstig voor Makkum, goed plan, tussen de vingers 19 mijl, als Noor contact heeft met Circe rijden zij net op de afsluitdijk, die wij al in het zicht hebben. Pal voor de wind zetten wij, rijkelijk laat, de boom er in, dan ligt ze een stuk rustiger. In het vaartje naar Makkum rollen we de fok weg, maar op ‘ t grootzeil gaan we aan de wind best hard naar de haven, zou dat mogen, de andere boten hebben allemaal geen zeil en kijken ze nou boos naar ons ? De box naast de Gaia is leeg, Neel schuift haar er keurig in, onze lijnen zijn te kort, wat is die nieuwe blauwe Gaia dan enorm. Marco oppert morgen is Vlieland bezeild, das mooi want daarna wil de Gaia via de Noordzee naar cuxhaven, top. Ja dat bedoeld hij niet, vrijdag is de wind weer gedraaid en kan je dus terug naar Harlingen. Ehhh 17.30 snel met Noor naar de watersportwinkel met de Volvo om Waddenzeekaarten te kopen. Oma belt voor de route, want ze komt Noor haar P ( ropedeuse) vieren en Rob halen.

Tijdens het toetje ga ik nog even bij Marco zitten om de komende 2 dagen goed door te spreken en of we de juiste beslissing nemen. Volgens hem  kunnen we uitslapen, wie haalt de broodjes, hoedje vd Koning, Bas is de laatste, zelfs oma is sneller. Vrijdag moeten wij dan wel vroeg weg om het tij weer mee te hebben. Ik wil beslist 1 beMANningslid extra mee omdat Noor dan vrijdags mee naar Scandinavië vaart. Harm is met stip nummer 1, maar tja hoe krijgen we iedereen naar Vlieland ? En dat laatste stuk tegen de wind in en een stukje open zee. Terschelling is een veel beter optie, Marco is direct om 🙂 Sietske kan niet, Harm moet thuis blijven vanwege de 3 dagen oude pups, Monique gaat nóóit van het eiland en heeft nu een concert aan de wal. Gert is druk met een bedrijf, en moet naar de Markerwadden, buurman Paul moet werken, dus surf ik nog even door mijn telefoonlijst, Kees & Adrienne, bingo, meester Kees is 12u klaar op het VMBO en vindt het tof om mee te mogen. Ehhh loopt dat goed met het tij ? Noor ligt al op bed, Neel en ik bestuderen nog even de net aangeschafte kaarten en getijden tabel. Twijfel al om, Marco leg nog eens uit, want wij zouden zeggen dat we donderdag vroeg moeten varen. Verrek verkeerd gekeken, Bas hoeft geen broodjes te halen want de wekker gaat om 4.45, 05.30 varen, inslapen lukt natuurlijk niet, spannend, allemaal beren op de weg.

11 juli He ladies , roept Neel, het is al 5.05 mijn wekker heeft niks laten horen, de waterpomp van Karin & Marco heeft ons gewekt. Snel 2 thermoskannen vullen, kleren aan, plassen en trossen los. De Gaia gaat iets later en wil nog tanken, maar ze halen ons natuurlijk makkelijk in. We hijsen wel, maar vooral de motor brengt ons snel bij de sluizen van Kornwerderzand. Gaia links voorin, wij rechts en nog maar 2 bootjes achter ons, zo gaat de grote sluis perfect, bij de brug afsluitdijk, realiseer ik dat boten voor je , ook ineens achteruit kunnen varen, phh afstand houden en aansluiten blijft moeilijk inschatten. In de boontjes besluiten we ’t rif eruit te halen, we gaan prima, koffie / thee & ontbijt. Neel ziet iets zwemmen, ze durft ook ( nog ) niet te zeggen wat, maar Noor ziet het ook, ’t heeft een vin, wauw wel een x of drie zien we samen de bruinvis duiken, welkom op het wad. Ruime wind gaan we richting Harlingen, zelfs even melkmeisje, boom er in, boom eruit. De gele recreatie staken wijzen ons de weg, de big 5 passeren ons, de Friesland, Vlielandboot, Tiger, Noordnederland en ja de Koegelwieck. De Gaia komt terug zeilen, wat ontzettend fijn en lief, zij en wij maken mooie foto’s die we gelijk trots door appen naar ’t thuisfront. Eind van de Polledam, schuin oversteken naar de volgende recreatieroute, kunnen we weer ’n beetje afvallen, voordat we aan de wind de Blauwe Slenk in gaan. Griend is vaag door ’n buitje, mag geen naam hebben, maar het zicht wordt wel iets minder. Ideaal de Gaia laat ons steeds goed zien waar we heen gaan en waar we iets af kunnen steken. Voor de Vliereep slaan we af richting West Meep, rond de oost kardinaal is het even spannend, Koegelwieck ruimte geven en de Friesland ( alweer ) komt best dichtbij, nu wel toeristen aan dek, Noor zwaaien ! Slenk is hoog aan de wind, wat kan ons bootje dat toch perfect. Noor haalt de box naar buiten en we swingen op Ritselaar, Don Julio met hun lekkage, lachen man. Als we mijn guilty pleasure op mag, is het even zoeken Price ( darling ) Nikki. Een zeehondenkoppie maakt dat het swinguurtje weer voorbij is. De Gaia is de laatste West kardinaal al voorbij, dus durven we niet af te steken, de meiden mooi op de foto met de Brandaris op de achtergrond.

Kaat een live lokatie gestuurd, want Marco had de eta van 12u best goed.

Bij SG27 strooien we nog een beetje as van papa uit, wat zou hij trots zijn geweest. Maar zie je kerk en toren staan, is het varen nog niet gedaan appt Gert. Klopt, strijken, motor aan, gelukkig geen grote boten als wij de haven invaren. Emotioneel tuffen we langs de bruine vloot, maar we moeten ons nog even herpakken, wat wacht ons in de jachthaven ? K & M gaan nog even bunkeren en liggen links, he ? dat deden ze toch in Makkum. Wij gaan in het dokje voor kleiner dan 9 meter en maken een keurig kort bochtje rechtsom en liggen 3 dik zomaar in West, ontlading tranen, knuffels. Ik gloei van trots, dit kunnen we dus ‘gewoon’ , wat een girlpower ! Koffie, Kaat op de steiger is toch weer heftig en fijn.

Wat ook ’n bijzonder gevoel, we zijn zomaar ongepland op ons eiland, op eigen kiel. Kunnen we toch naar de puppies bij Harm & Monique kijken en Hans alvast voor z’n verjaardag feliciteren. Met Bas ga ik nog een x naar ’t Hoge land, want dan legt Harm mij de marifoon uit, handig dan kunnen we hem ook gebruiken. Nog tips voor goeie weerapps en dan mag Bas in een echte landrover voorin terug naar de haven. Uiteraard wil Harm even aan boord, Noor slaapt, Neel is na een powernap alweer fit. Tentje doet z’n werk, want het regent af en toe. Marco komt een biertje drinken en even de reis doorspreken, zo lief al die aandacht. We maken macaroni en gaan voor het toetje wandelend naar de Walvis, langs het hoge duin terug, wauw we zijn gewoon op Terschelling, ik moet nog steeds landen. Douche party met de meiden en heerlijk super voldaan te kooi. Ach jongen wat mis je toch een hoop mooie dingen …

De volgende ochtend 7u op, Noor moet 7.30 opstappen, ontbijten doen ze wel op de Noordzee. Ze glijden mooi relaxed de haven uit, op naar das NOK. Neel en ik aan het ontbijt en even wachten met de wandeling tot we hebben verhaald, de buurman voor ons wil graag aan de steiger, prima komen wij langszij, liggen we straks mooi buitenop. Ehhh die vader verwacht veel van zijn zoon, maar doet zelf vreemde aanleg zaken en wij zitten aan hun vast. Gelukkig is zijn zoon sterk en best slim, dus het gaat net goed en liggen wij klaar voor de afvaart straks. Dus snel een wandeling naar de Stilen, Hein even uit zijn slaap houden en strepsils kopen, want Neel haar keel is niet best.

Om 12.30 is meester Kees gearriveerd en kunnen de trossen los. Eerste stuk is nog tegen de wind in, dus iets langer de motor bij en de wind is al aan het draaien, zoals verwacht, nog zwak, maar in de Slenk komt de stilte en de zeehondjes 1 voor 1 bij ons kijken. We kletsen bij en varen al veel relaxter terug. ‘Kees niet tussen de boeienlijn zakken, ook af en toe even achterom kijken.’ Vlak voor Harlingen horen we 1 donderslag, maar daar blijft het ook bij. Ons ochtendoverleg met Harm  gaf ons vertrouwen dat het goed zou komen, half Nederland heeft zware onweersbuien en hoosbuien, wij hebben nergens last van. Als de KNMR man ons groen licht geeft, is er geen twijfel en fijn om te merken dat hij ook gelijk heeft. Bij Harlingen als ik het grootzeil strijk even overleg tussen Kees en Neel, wat te doen met de Noord Nederland, die net wil invaren, extra rondje = prima oplossing, kunnen op ons gemak de haven binnen varen.

Kanaal 11, havenmeester oproepen, hoe zou je dat moeten zeggen ? eerste x Harlingen, hier de Zeekraai, geen reactie 🙂 zal wel niet de juiste terminologie zijn. Na aanleg en 3 pogingen tot ’n paalsteek, zenuwen, ja,ja die kan ik echt wel. De mannen van ’t pontje gevraagd. Hoe je moet oproepen, ‘mevrouwtje daar heb je een certificaat voor nodig…’ ja die heb ik echt wel gehaald hoor, 30 jaar geleden, ‘probeer eens havendienst’, ach ja dat hadden wij ook wel kunnen bedenken. We krijgen direct response en met 10 minuten gaat de SAS brug voor ons draaien. De bruine vlootboot Elisabeth lijkt eerst te willen, maar wordt terug gefloten door de havendienst, niet gemeld, professional, die moet beter weten, je wacht maar even, wij mogen. De brug naar de Noorderhaven draait daarna vrij rap ook op rood/ groen, dus houden we onze boot netjes voor de brug in lijn. De brugwachter vindt dat ik niet snel genoeg op vaar, maar hij is nog groen/ rood ? Direct daarna bemoeit een man op een fiets zich met onze eventuele ligplek, oh het is de havenmeester himself :). Prik h’m daar maar tussen, ehh, past dat ? Nou hij zal het wel weten, we draaien achterin en prikken haar er tussen, klemvast, fender wil maar net er tussen, niks meer aan doen. Als Kees naar ‘ t toilet is, begint het toch te regenen, dus snel groene tentje spannen, kunnen we droog een wel verdiend drankje doen. Kees haalt de laatste langzame boot en wij wandelen door naar de AH voor afgeprijsde salades en een heerlijk wit Australisch wijntje, Jacobs Creek, in de aanbieding, uiteraard. Neel besluit niet meer naar Amsterdam te gaan met het OV, Lisa’s galajurken moeten maar op de post. Tijdsschema met Jeroen door appen, oeps hij moet er best wel bijtijds zijn, 10u door de boontjes.

De brug blijkt 2x per uur te draaien, dus zodra Neel+ Jeroen aan boord stappen is het losgooien en achter de meute aan. In de kom al het grootzeil omhoog en achter de bruine vloot langs draaien we ruime wind dikke 4 de boontjes in, speurend naar de bruinvis, maar die laat zich geen 2de x zien. Mooie plaatjes maken van dat verliefde koppel, sturend en met rode boei op de achtergrond. In de kom bij Kornwerd, strijkactie goed doorgesproken, maar geen rekening gehouden met ’n gijp, gelukkig loopt het goed af. De aanleg gaat perfect, maar waar die touwen aan vast moeten is niet duidelijk, dan maar aan de trap. Ik zet ’t rif, want het gaat steeds harder waaien. Jeroen helpt de achterburen, die iets minder goed afmeren, tja pikhaak he ( hoor ik Erik zeggen )…

Sluis gaat perfect en dan zijn we zomaar terug op zoet water, koers bepalen, koffie ! Workum, of te wel de vele kites zijn al snel zichtbaar, blij dat we een rif hebben, waait nu best hard, gelukkig ruim van achteren. In de geul op weg naar de sluis, gaan de zeilen weg. Het is drukker dan op de heen reis, we leggen even rechts voor de kant aan. Na 50 tractors over de brug, kunnen wij toch mee, de sluiswachter vindt dat ik niet hard genoeg vaar, ja, ja ik sta al in zijn achteruit en loop nog hard de sluis binnen met die wind op de kont. Links aan de muurtouwen vast houden, Jeroen had al €5,- paraat. Als de deuren openen, lijkt het of Jeroen al het touw los maakt, ‘ik houd hem wel op de hand’, nee liever niet, altijd touwtje erbij graag. In het rijtje door de eerste brug bij de bakker, weer geen verse broodjes. Bij de 2de brug zijn we al 1 bootje kwijt en bij de laatste lijkt de aanlegmanoeuvre van onze voorganger of niemand door de brug wil, bomen omlaag groen/ rood of toch weer niet ?? Wij dobberen keurig , maar blijkbaar niet duidelijk genoeg voor meneer de brugwachter, mopper de mopper, we doen ons best hoor. De bocht om naar de grote brug, vaart een grote motorboot zonder om te kijken zo de haven uit, gaat u vooral voor, wij zijn klein en wachten wel. De aanleg bij de wachtsteiger gaat ondanks flinke wind op de kont, prima. Dat kunnen we niet zeggen van ’t grote jacht voor ons met boogschroef. Jeroen is opgelucht dat het er bij ons liefdevoller aan toe gaat. Nog even stilliggen met wind oefenen voor de spoorbrug en dan alleen op de fok het slootje uit, lunch ! Na Gaastmeer wel het grootzeil erbij, wauw we vliegen naar huis. PM is wind tegen, Jeroen start de brommer en motorsailend doen we het laatste stuk tot aan de brug. Thuis staat mams ontroerd en trots op de steiger, Robby is blij weer in eigen tuin en uiteraard heeft buuf Marit koude witte wijn.

Wat ’n tocht, wat ’n overwinningen, wat ’n ervaringen, wat ’n team, wat ’n gemis.

 

 

 

Drie dagen met z’n drietjes

Neel fiets weer met Egle de fietsen naar een andere plek in Portugal. Noor heeft aangegeven wel een paar dagen met de boot op pad te willen en dan gaat Rob natuurlijk mee. Ik wil wel weer vertrouwd naar Workum, maar de wind beslist anders. WZW 4/5 gaan we even na enen op 31 mei, als we de buren hebben uitgezwaaid naar Alped’HuZes op ’t fokje naar onze eerste bestemming. Dat gaat hard genoeg, gereefd zeil blijft in haar gele linten. Vrijdag na Hemelvaart, dus we zien weer solarbootjes voorbij varen op de Goaiingarypsterpuollen. Noor vaart de Zeekraai keurig door de Heerenzijlbrug bij Picknickers. We volgen ’t betonde vaartje tot de Marrekrite plek bij de Kalde Mage. Fokje weg, motortje aan, mooi ruime bocht stuurt Noor haar keurig naar de hoge wal, ik roep iets te vroeg stuur maar bij en kan er net niet af. Oke poging 2, gaat daarna perfect, want ik zeg niks 🙂

Spit moet erbij want net op ons plekje houden de vele paaltjes op. Meerdere Valkjes gebruiken het laatste stukje steiger achter ons om te leren aanleggen op de zeilen. 1x zit er eentje flink vast, dus daar moeten wij zeker weg blijven morgen. Een aantal keren gaat het eitje behoorlijk stuk. ’s Avonds legt de 80 jaar oude houten Robbedoes achter ons aan, hun kids vinden onze Robby natuurlijk geweldig. We koken couscous met ( al thuis ) gesneden groentes en dan zitten we aan tafel op dezelfde plek, waar Erik en ik ons ‘handboogschiet’ gesprek hadden en waarvan de foto op de koelkast hangt. Er vliegt een kiekendief over, het reetje laat zich niet zien helaas. Net voor golden our maak ik prachtige foto’s van Noor + Rob. De poes vindt na lang rondlopen aan de lange lijn, gewoon naast de boot een prima, poep en pies plekkie. Voor het donker liggen we al te kooi, zonne-energie groene lampje volstaat prima als leeslamp. Robby doet ’s nachts nog wel een paar pogingen om door het gaas te komen, maar legt zich uiteindelijk ook tevreden neer.  1 juni 07.30 de ochtendduik…

moet nog maar even tot morgen wachten, brrr. Terwijl de buurman wel ’n ochtendduik neemt, laten wij Rob uit en maken ontbijt met yoghurt & aardbeitjes van buuf Marit. Wij doen rustig aan , onze voor- en achterburen vertrekken al. Achter ons komt een motorschip liggen, hij vraagt of we zo gaan zeilen, want zijn vrienden komen eraan, ehhh ja maar we laten ons niet opjagen, we hebben vakantie hoor. We hadden 2 voorbeelden aan onze buren en besluiten toch net als de voorburen gewoon op de motor weg te varen en daarna te hijsen.De motor blijft in het water, want er komen bruggen aan. De brug bij Terhorne gaat keurig, we sluiten netjes aan in de rij. Op het PM kanaal worden de zeilen gehesen. Voor hotel de Oude schouw laten we ze weer zakken en mag de motor aan, even in z’n achteruit en dan gaat tie alweer op groen, weer een perfecte timing. Bij de spoorbrug van Grou moeten we iets langer wachten, met andere zeilbootjes liggen we in een onstuimig stukje kanaal. We varen verder richting zeilschool de Pean, en varen al kijkend langs alle nu al drukke Marrekrite plekjes. We zien een mooie steiger, draaien in de wind om het zeil te laten zakken, op het moment dat we klaar zijn om aan te meren, ligt er ineens een Duitse boot. We balen, ondanks dat door de gespotte hond het plekje al niet meer perfect was. We hijsen de zeilen nog even terug naar een eerder gespotte steiger, hier leggen we aan, keurig. Ook hier voor Rob helaas ook honden. De supplank wordt opgeblazen en er wordt wat gespeeld, gelezen en we worden vermaakt met alle bootjes die langs varen of even aanleggen. Na borrel in de kuip, koken we macaroni met een prutje. Als we aan ons kopje koffie / thee zitten constateren we dat de wind is gaan draaien. Aan de overkant is nu nog een leeg plekje, de wind zal vannacht nog verder draaien, waardoor we lage wal komen te liggen. Na lang wikken en wegen, besluiten we toch te blijven liggen, we verhalen de spring naar achteren, laten Robby nog even uit en gaan te kooi.

2 juni Ondanks meer geklots dan de vorige nacht, slapen we allebei beter. In plaats van de gaasdeurtjes, nu onder dicht en boven plexiglas, want aan die anderen krabt Rob, dan ruikt ze buiten. Als ik haar ’s ochtends aan de lange lijn uitlaat, springt ze zomaar op ’n muis, nee, nee dat laten we niet toe. Water op voor thee, jawel een blote duik om de ultieme vakantie ochtend te vieren. Wind is inderdaad zuid en toch wel weer ’n 4, relaxed ontbijt en opruimen, sup leeg, veel plezier van gehad gisteren, rif blijft. Mermaid gaat net voor ons weg, maakt weg varen makkelijker. Even palaver : lage wal, dus even op spring in achteruit , kop weg en dan gaan. Noor doet het perfect, trots. Grootzeil hijsen, gaat ff mis, loopt niet door de gleuf, terug, ships in het water, gas terug, poging 2 gaat goed. Fok bij, kleren uit, heerlijk nog met motor er in en rif lopen we 4.4 knoop, fotootje waard, die moet naar Gert. Later blijkt dat we daar ook zijn geschoten door een onbekende en geplaatst worden op ElkaarsZeilbootjesSchieten, leuke Facebook pagina waar we niet eerder van gehoord hadden. Ruime wind terug naar het Pikmeer, toch maar netjes via de betonning, geen idee of je kunt afsteken.Bijna tegen de wind in het Pm op, rustig tuffen naar de spoorbrug. Oeps wat ’n wachtende bootjes, ik doe ook een poging maar het klotst enorm, dus laten we toch maar voor die laatste boot , het laatste stukje wachtsteiger pakken. We horen dat het nog minstens 30 minuten gaat duren, dus koffie maken ! Oeps we zien de buurman naar voren verhalen, wij krijgen een bootje langszij en tegelijkertijd wurmt zich nog een enorme joekel ( rode broek he ) zich er tussen, we kunnen nog een metertje naar achteren maar het is krap. Ook wel een fotootje waard, bij het wegvaren verliezen onze buren nog hun opblaasjetski, zorgen dat we bij de vloot blijven, zo ook de volgende brug door. En op bekend terrein ‘open’ sluis bij Terherne op ons gemak motorend en dan alle zeilen snel weer op om kruisend via ons Sneekermeer naar de Poelen te gaan, wauw wat zeilt ze toch mooi, blij met t rif, dikke 4, vaart minderen in de Gudzekop anders lopen we te snel op al die andere bootjes. Motor laten zakken, fok weg, Holle Greft in, geen boer of wel op zijn fiets ? Bij bomen en Marrekrite plek brommer vast bij, he  zien we Janneke en Fabian met hun kids en nieuwe boot. Net als we hun voorbij zijn, houdt de brommer er mee op, stom benzine kraan niet open gezet, snel gefikst. PM over strijken en Noor gaan we achteruit in parkeren, zoals geoefend ? Nee laten we dit mooie weekend vertrouwd afsluiten en gewoon achterin draaien. Rob springt vertrouwd van boord, thuis …

Alles opnieuw, voor de tweede keer …

Bijna vijf maand geleden dat de laatste update over de Zeekraai online kwam. Tijd voor een nieuwe. In het laatste blog sloten we ons eerste vaarseizoen af zonder Erik: de Zeekraai stond in november weer veilig op de oprit.

Nu ligt ze voor de tweede keer, zonder kapitein, aan de steiger achter ’t huis. En we hebben heel wat gedaan in de tussentijd. 

Samen met buurman Paul hebben we ons vaarbewijs gehaald! Met een weekendje cursus van Reinen op Terschelling, hebben buurman Paul, Neel en ik ons klein vaarbewijs I en mama zelfs klein vaarbewijs I en II. Beide iets wat niet nodig is om met onze boot te mogen varen, maar wel altijd handig. En leuk dat we nu van alle borden, vlaggen en boeien weten wat ze precies betekenen. Voor de rest vraag ik mij af of ik ooit mijn kennis over het wierfilter nodig zal hebben, maar als het moet: grote kans dat ik het dan toch weer even moet Googelen. 

Na het halen van het vaarbewijs werd het toch echt tijd om de boot weer vaarklaar te maken. Het luik, de mik, de giek en het helmhout zien er weer uit als nieuw, na een goeie schuurbeurt en vele lage lak. Ook het onderwaterschip heeft er nog nooit zo mooi uitgezien, sorry pap maar het is waar. De nieuwe antifouling hadden we vorig seizoen al op een klein stukje getest en werd goedgekeurd voor dit vaarseizoen. 

Met hulp van buurmannen Paul en Gerhard legde we de avond ervoor (na veel overleg) de mast op de boot en reed buurvrouw Jelly de volgende ochtend de boot naar de werf. ( Het volgende op ons to do lijstje: een BE-rijbewijs halen.)

Op woensdag 10 april ging ze het water weer in en voeren we weer richting huis. Een bijzonder moment. Ook was er bijna een soort van welkomscomité, vele buren die zwaaide en even bleven kijken hoe Erik’s boot weer thuis kwam. 

Maar Erik nog steeds niet. 

Ik blijf hopen dat hij zijn hoofd ineens door het luikt steekt, met een pet op en een ‘bakkie’ in zijn hand. Om ons te vertellen dat hij een mooie tocht, met veel bijzondere vogels, heeft gemaakt en weer thuis is. 

Maar helaas, het luik blijft dicht en we leggen aan op de steiger. 

Die vrijdag komt Gert ons helpen met de verstaging. We proberen vooral veel uit en kijken op foto’s hoe het ook al weer zat. We zetten dit jaar het nieuwe zeil erop, wat al acht jaar ongebruikt op zolder heeft gelegen. Aan het eind van de dag zijn we tevreden over hoe ze er weer bij ligt. 

Twee dagen later, 14 april, wordt de eerste zeildag van het jaar. Wat een prachtige dag, wind en zon. Perfect om alles weer uit te proberen. We hebben Jeroen, matroos in spé mee en Maria, een vriendin van Neel uit Roemenië, die voor het eerst in haar leven op een zeilboot zit. We komen erachter dat we vrijwel geen enkele zeilterm in het Engels kennen en dat dat misschien wel handig is. Voor als we ooit de grote tocht naar Haparanda gaan maken. Kunnen we moeilijk aankomen met ‘Yeah, our ‘fok’ is gone and the long wooden stick thinghy broke’. Dus iets voor op het to do lijstje erbij!

Goede vrijdag vaart ze er alweer op uit, Neel is op dit moment in Senegal. Waar ze overnacht op de enige geregistreerde zeilboot in het hele land. Wij nemen Julian en zijn zusje Kyra mee aan boord. Die warme Nederlandse dagen zijn veel beter uit te houden op het water. We varen weg en bedenken ons dat het toch best hard waait. Ja misschien iets om de volgende keer even te checken voordat we gaan zeilen… oeps. Het gekochte elastiek voor het rif moet er nog in. Al varend rijgt mama het elastiek door de gaatjes, zodat we daarna het zeil kunnen hijsen mét rif. We zijn nog niet helemaal tevreden over het nieuwe zeil, maar we varen weer en wat is het heerlijk. We proberen vooral de zonnekoers te varen en als we van de Goaiingarypster Puollen, door het Jouster Feartsje de Dolte in willen draaien zitten we even vast. Met twee mensen op het voordek is het te doen en varen we verder. Als we even later opgelopen worden en nog iets meer naar de wal uitwijken zitten we toch echt vast. Snel de motor erin en aan, ook weer een goede oefening die we hebben gehad. Als beloning zien we een overgezwommen ree lopen tussen alle ganzen op het eiland.

Als de boot weer aan de steiger ligt, het zeil is op gerold en alles er weer netjes bij ligt, besluiten we de vlaggetjes te hijsen. De vlag van het Wapend oog van Terschelling en het nieuwe Marrekrite vlaggetje, die mooi donkergroen is dit jaar. Daarna is het tijd voor een borrel, zoals het hoort. Helaas blijft de whisky fles in de biels onaangetast…

papa waar blijf je.

Ze staat weer op het droge …

Vrijdag 16 november

Traditie trouw gebleven, de laatste boot van onze gracht, die het water uit gaat. Eerst met de Skoda de trailer brengen en de Honda bij Neel rechtop achterin, gelijk ook maar afleveren bij Herre Popma. Ruime bocht de oprit af, gelijk even de bosjes snoeien, rustig sukkeldrafje de Eastwei af, zodat de mast bokjes niet omvallen, doet Noor keurig. Gedrieën wandelen we naar huis, snel bakje koffie en thee, brrr wat is het waterkoud. Motortje starten zonder de losse tank, want de interne Aspen moet nog even op, loopt nog prachtig. In de spookachtige mist varen we dit jaar voor het laatst de gracht uit, rechtsaf naar de werf. Nog even bochtje voor straks oefenen. De meiden draaien alvast het gat voor de strop los en laden de laatste etenswaren in de tas, toch leuk nog een flesje wijn en jutter vinden in de biels. Relax leggen we bij het steigertje van de werf aan, de boys staan al klaar om te helpen. Voor we het goed en wel in de gaten hebben, hangt de mast al in zijn strop, keurig gaat ze omhoog en in haar bokjes. Motor wil er iets minder makkelijk af, dat stuk hout zullen we echt moeten vervangen, goed over nadenken wat de beste oplossing daarvoor kan zijn.

En dan hangt ze daar ineens weer hoog in de lucht, tranen rollen over onze wangen, wat weer ’n rotmoment. Gelukkig werken de profs gewoon rustig en behoedzaam door. Voor het afspuiten even foto’s maken voor Gert. Wauw wat ziet het onderwaterschip er goed uit. Die paar mosseltjes zijn er zo afgespoten en het proefvlak andere anti-fouling ziet er top uit.

Dat kunnen we in het voorjaar er zo opzetten, wat een geruststelling. De rust komt een beetje terug, als ze veilig op haar trailer staat. De spanbanden op zijn plek, mast weer aan boord, wij gaan vast. De jongens brengen haar, achteruit de straat in, netjes op de oprit. Dat aanhangrijbewijs moeten we deze winter maar gaan halen. Ze helpen nog even de mast in de tuin zetten. En de rest is aan ons.

Dus gaat eerst de spuit en de borstel nog even over het dek, echt schoon wil t niet worden, met steeds weer die smerige schoenen. Dan moeten toch echt even de foto’s er aan te pas komen, hoe zat het ook alweer met die balken van de wintertent. Roer er af, kegjes erin, lijmklem erop, maar net voor donker hebben we keurig het winterkleed op de Zeekraai.

Houtkacheltje aan, cake, koffie en oh ja dan moeten er ook nog heel wat spullen naar zolder, drogen, in de schuur, geschuurd, geverfd, maar dat mag de hele winter duren.

Eerst maar weer even wennen dat ze weer op de oprit staat, het vaarseizoen is rond.

Erik waar blijf je nou ….

 

Ze moet weer op de kant …

Jeetje, haar laatste zeiltocht van 2018 is geweest, 14 okt. en wat nog een prachtige dag, met zoveel lieve bemanning. Vrijdag 16 november hebben we een afspraak bij de werf en moet ze het water weer voor de oprit verruilen. En wat doet dat pijn, dan is het seizoen rond, mag alles weer naar zolder en dan komt december….

Met Gert hadden we in de week ervoor geoefend met achteruit inparkeren. Maar daarbij hadden we wel  een anker op de Poelen op de bodem achter gelaten. Laten we die met een sterke magneet proberen op te vissen 🙂 Blond, we dachten dat doen we ff, waait het wel 5, heerlijk zeilend met z’n drietjes maar geen kans voor de stokmagneet, dat werd ons snel duidelijk.

De volgende dag ons geluk beproeven, nou ja Neel & Jeroen hun geluk beproeven als we met Circe en Karin aan de steiger bij de invaart naar Rufus liggen voor een koppie soep. Ja hij houdt ook op de container van de vuilloosplek, lachen…. Nou dat verging ons ff later als de geleende magneet van de stok is gevallen. Ach die vis je zo weer op met , tja een pan, deksel of een anker, ja waarom niet. Als alles droog uit de kast is getrokken, gaan ze het nat proberen, helaas ook zonder gewenste resultaat, maar wat hebben we gelachen.

Met een heerlijk oktober zonnetje en lekkere bries varen we met een volle boot naar het Sneekermeer. Herfstvakantie in het zuiden, het lijkt wel zomer. We realiseren ons op dat moment niet dat dit haar laatste zeiltripje van 2018 wordt. Wat heeft ze ons goed beschermd, koers gehouden en omhelst met herinneringen en nieuw plezier.

Langweer , Sloten en 6 bruggen naar huis

25 juli

De hitte golf zet nog even door in Nederland, dus beslissen we dat Neel en Marchien nog een paar dagen vertrekken. Noor wil wel aansluiten, dus appen we de aankomst plekjes, zodra we die weten. Terwijl de marterkammen op het dak worden geplaatst en Noor op een sloep vaart, gooien wij nog een keer los. Aan de wind door de Holle Greft, geen boer te bekennen gelukkig, kruisend door de Gudsekop. Nog even achter de boot hangen, afkoelen op de Goëngarijpsterpoelenen dan ruime wind 3/4 Bft de Noarder Aldewei in langs Rufus, picture voor thuis. Bij Joustersluis ( nog zonder motor, niet slim ) even in de wind het grootzeil strijken, willen we op de fok weer door draaien, lukt dat net niet en we zitten aan linkerkant vaarwater en het is druk. Gauw motor aan, gaat goed…. Valkje, dat steeds met ons opliep, heeft al op de knop voor de brug gedrukt. We houden ons even vast aan de wachtsteiger en tuffen dan mooi door de brug en onder de A7 door naar de Langweerderwielen, past net. Best lekker windje hier, ruim en daarna halve wind op zoek naar Marrekrite boeien, nergens te vinden. Dus besluiten we te ankeren, want dat leuke kleine steigertje bij die bomen, blijkt toch te ondiep. Diepte meter knippert, vast, geen paniek, rustig achteruit, chips andere kant achteruit, phhh dat moet Marchien nog vaak oefenen.

Neel maakt heerlijke wraps met tonijn, mais, pesto, sla, tomaat. Zwemmend even afkoelen,  pas gewassen jurk, opnieuw wassen, tja wraps eten niet zo handig. We willen voor de nacht toch liever veilig aan een steiger liggen, vanwege code oranje. Dus anker op, op de hand en het fokje, ging top. Langweerdervaart in op de fok bijna aan de wind, kan ons bootje gewoon. Bij ’t pontje toch even de brommer bij en aanleggen bij hoge wal, kruising Staete bocht, Slingerrak. Tijd voor wijn en bier, die blijven koel in het netje van de stoel, ja die, die Neel ongebruikt mee had heel België, Frankrijk en Spanje door. Blazen we de supplank op en met z’n tweetjes, Neel staand, Marchien wiebelend zittend, peddelen we naar de zelfbedieningsbrug, als 1.30 diep, ook klopt zouden we hier gewoon langs kunnen. Tegen de wind in terug, even bikkelen, blijken we grote buren vlakbij ons te hebben liggen. We hebben niet heel veel trek, dus groente met couscous, die mams naar lang zoeken toch aan de overkant vindt. Erik wist altijd alles te liggen… Voor het eerst aan tafel, koffie met warme melk toe en te kooi.

26 juli

We worden vroeg gewekt, door grote duwboot, bloot overboord, hoort erbij, plassen en dan toch nog weer even de ogen dicht. Ontbijt met skyr,snelle Jelle, appel en koffie. Op de hand , iets bij die grote buurman vandaan, fokje uit en weg zijn we. Erik’s favoriet, zonder motor weg varen. Grootzeil kort even bij, mooi voor de pont uit. Op ’t meer mag tie weer omlaag, vaart genoeg om de Jaanslaet te nemen. Brutale motorboot gaat pontificaal voor de brug liggen en vaart door met rood/ groen, wij wachten maar ff netjes aan de wachtsteiger en op groen licht. Na de brug gaat alles direct weer omhoog en we zien een mooi Marrekriteplekje voor een volgende x. Dan denken we de vaargeul van de Kûfurd in te draaien, vast, hé, 3 meter vd geul af. Even de boom erbij, duwtje naar rechts en jawel los en in de geul, 4 mtr op de diepte meter. Wind ruim van achteren, soms lekker, soms ietsje minder, dus een voorzichtige eta naar Noor, na 1-en in Sleat ? Bij de camping met de trampoline,  maar even de brommer bij, moet toch op het PM kanaal. Door de Spanneburgbrug, wat een geklotst. Voor in ’t Grutte Brekken slaan wij rechtsaf de Rien sleat in. Enorm getoeter van een binnenvaartschip, die 3 getrokken Valkjes, net aan zijn neus voorbij ziet gaan, phhh… Marchien draait de fok vast in , zodat we niet weer in die file varen. In Hjerringsleat mag tie weer bij en kan Neel overboord, afkoelen, we gaan best hard. Marchien ook nog even aan het touw op ’t Brandemar. Bij het uitvaren komen we tussen de pico’s van een zeilschool. Grappig hoe al die kids wel of niet luisteren. Marchien staat even voor boom, zodat de fok vol blijft. Neel noemt het Russisch zonnen, ook goed. Rechtsaf naar Sloten, vlak voor de brug, ruimte zat om even aan te leggen en Noor en Irma aan boord te laten. Twee euro voor de brug, géén sudwest Fryslan. We vliegen erover, door Slotergat de driehoekvaargeul op de fok, sup er achter, broodje op de plank, kan gewoon. Rak van Woudsend naar Balk gaan we net te langzaam om de geul te kunnen houden. Snel iedereen aan boord, overstag vaart houden en in de geul blijven. ’t Waait flink, dus toch maar ff een rif in het grootzeil, maar dan gaat het op de fok alweer best genoch. Tja geen rem meer achter de boot, scheelt enorm. Van Balk naar Sloten vergist Marchien zich in de boeikleur, maar gelukkig zaten er al twee voor het gewicht voorop. Marboeien zijn bezet en we willen toch echt nog even relaxed zwemmen, dus achter eigen anker. We liggen nog maar net, als er allemaal signaalbootjes aan komen varen. Provinciale vlaggen en Djoeke in een Freek Vonk outfit 🙂 Dan besluiten we dat we lekker willen gaan eten in Sloten en vlak voor de P van de auto, mooie lange steiger waar we langzij kunnen, wel vóór 10 uur morgen weg zijn, nou dat gaat ons lukken, met die hitte. De laatste keer in dit dorp aten Erik en Marchien bij de Mallemok, dus daar gaan we in de terrastuin zitten. Softijsje toe en Noor rijdt Irma naar huis. Wij gaan nog even de schilderijen van Dirk Haze bekijken bij een prachtige ondergaande zon. Lezend tegen de mast aan boord, krijgt de Zeekraai haar 5de compliment, altijd van mannen.

 

27 juli

De warmste nacht van deze zomer, muggen en onweer, dus zeer slecht geslapen. Ergens 1/2 wege deze nacht zegt Neel, mam moet die bliksemafleider er niet aan ? Ja goed bedacht, dus mams bed uit, bakskist open en in het donker aan de achterstag vast gemaakt, terwijl Sleat af en toe door bliksem wordt verlicht. Om 8.15 warme croissants halen, banaan, aarbei en kiwi, koppie thee, pruttelpotje op voor koffie. Met ons rode briefje om 9.00, ons 6 mtr 🙁 lange bootje afrekenen bij de sluiswachter. Wat afmeerspectakel recht tegenover ons, we doen het zo gek nog niet. Even wachten tot de brugpasseerders voorbij gevaren zijn, mooi bochtje op de motor naar links, direct fok uitrollen en brommer uit. Overboord voor de uitgestelde ochtend duik ! Zelfde weg als gisteren, ’t waait flink, we glijden al snel Woudsend in, complimentje voor de boot ( nr 6 ) , de brug draait gelijk, daarna tijd voor een bakkie. We besluiten Noor te bellen om voor het lapje via Osingahuizen, naar IJlst te varen én dan is extra hulp in Sneek met 3 bruggen best fijn, oma is de taxi. Bij Djoeke’s ouders staat ook Irma klaar, geoefend varen we langs de oever, zonder aanleg stappen de dames op, wauw, zo deden we dat ook met Neel en papa bij het starteiland, als ze moest werken. Julian wordt ook nog even bericht, of hij over 10 minuten bij de Snekersporthal wil opstappen. Zijn haar stond alleen nog in slaapstand, maar hij is keurig op tijd.  Tot 2x toe kunnen we ook nog extra bemanning aan boord krijgen, maar daar bedankt deze vrouwenboot voor. Voor de Snekerpoort even langszij een dik motorjacht, gelijk commentaar, je mag hier niet 2 dik liggen. Man, we wachten even op de brug, relax, antwoord Noor keurig. Marchien heeft de brobbels al op de rug en dat is niet van de warmte. Brug draait, mooi is een zeilbootje voor ons, beetje gas mams, roept Neel vanaf de punt. En dan komt er ineens uit het niets een sloep van rechts en die gaat voor de brug liggen. Paniek, vol in zijn achteruit, wat doet die man. Och roept tie ff filmen… oh moeten jullie er door, grrr. Noor overziet achterop de situatie en roept rechts er omheen mam !  Op naar brug twee, die gooit de brugwachter vlak voor onze neus op rood, ehh, en dan toch weer op groen, Zeekraai pesten ? Brug drie gaat eigenlijk gewoon uit het boekje, Houkersloot is tegen de wind in. Julian staat op het voordek naar oma te zwaaien en geniet. Grootzeil met rif ( dat is best fijn )  omhoog, achter het starteiland langs, fok bij en zeilen maar. We spotten de Marboei, net buiten het hardvaargebied, maar dat is nu lage wal. Kruisend langs allerlei wedstrijdbootjes, mag iedereen om beurt aan het touw in het water. Door naar de Poelen, waar we de sup opblazen en we golfsurfend iedereen op de plank vastleggen. Gaaf Julian is een echte dude, maar valt als hij zijn haar sexy moet doen. We pikken hem in 1x weer op, als even later 3 dames samen op de plank gehaald moeten worden, blijkt dit een stuk lastiger, drie pogingen mislukken, maar wat een lol. Ze zijn te zwaar en moeten beslist al, met plank in de juiste vaarrichting liggen anders lukt het niet.

Ad en Andrea komen bij ons koken, dus de dag eindigt ook nog eens top. Oma op de fiets, sluit ook bij het diner in de tuin aan.  Vooraf bruchatta met koude soep van komkommer, groene paprika, knoflook, dille,ansjovis in de blender en daarna couscous salade van Noor en Irma. Fruit met slagroom en koffie toe. ballonnen vanuit Joure en ’n hele vage rode maan maken de avond compleet.

De eerste nachten van huis

De zomervakantie is voor iedereen begonnen, voor ons voelt dat dit jaar niet zo. Hoe komen we de vrije tijd zonder Erik, zonder papa, maar met de Zeekraai door. Noor mag mee zeilen in Kroatië, dus gaan Neel en Marchien de eerste overnachting aan boord, aan andere steiger dan thuis uitproberen. 400 mtr van huis in de Holle Greft leggen we keurig bij ons eerste Marrekrite plekje aan. Dat blijkt een verstandige beslissing want we zijn de helft vergeten.

De volgende morgen draaien we mooi kort om. Even naar huis de poes naar buiten laten, douchen, krantje uit de bus, echte koffie zetten. Uiteraard even alles van het lijstje aan boord brengen. En vervolgens de bocht rechts om PM kanaal op en voor het eerst door de brug, direct een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen, gelukkig geeft Neel me de moed en de juiste woorden om door te gaan. We dachten naar het Heegermeer te kunnen zeilen, maar de wind laat het afweten, dus brommertje bij. Maar eenmaal daar, na een mooi zitkussen opgevist te hebben, kunnen we heerlijk spelevaren, sup board opblazen, beetje zwemmen, peddelen en de eerste zeilende foto’s. Richting Yntemasloot, net bij de ingang ineens een puist wind van de andere kant, alle bootjes op 1 oor, maar we hebben haar goed in de hand. Dan maar weer de motor bij. De ankerboei van vorig zomer is vrij, maar de tweede lijkt beter beschut. Die op het Grutte Gaastermar kunnen we niet vinden. De eerste poging is iets te krap, ik schrik, zie de diepte meter 0.90 aangeven, maar poging 2 liggen we goed. Hier durven we, als de wind na 8 uur gaat liggen, wel een nachtje door te brengen.

Blauwe olielamp in de achterstag en zwarte bolletje in de zijstag, klaar voor het donker. We testen nog even de boord verlichting, just in case, en die doen het niet allemaal. Eenpansgerecht; couscous met groentes, op het gaspitje, smaakt heerlijk. Om 02.00 de wekker, Erik zou zeker even ankerwacht instellen, om 01.00 ben ik al wakker en stel mezelf gerust dat alles nog oke is, voor de zekerheid ook nog even weer om 04.00 de wekker. Daar schrikken we van wakker, we durfden ons dus echt aan de rust over te geven.

 

Als de zon al lang en breed op is, volgt de eerste heerlijke ochtendduik. Na ons ontbijt is het plan Workum, daar is namelijk een station, Jeroen is meer dan welkom. De wind is wel tegen, dus weer even wat Aspen verstoken. Net voor de bocht zoekt Neel, op mijn verzoek, nog even de treintijden op ivm met de eerste spoorbrug, dat levert eigenlijk alleen maar stress op. Gas bij of juist extra rustig aan doen? Hij komt zo. Antwoord komt gelijk in zicht; we zien het licht van groen op rood springen. Een behoorlijke tijd lukt het om de Zeekraai op z’n plek te houden, maar als dan ’n ‘le Boat’ met veel fenders mij toch te dichtbij komt, kiezen we voor een extra rondje. We belanden mooi achteraan het rijtje bootjes. Bij groen stoomt iedereen snel op, een bijzonder zeil/droogval bootje geeft ons voorrang, maar Neel heeft aan 1 blik van mij genoeg en bedankt, ‘gaan jullie maar eerst’. Als laatste komen wij dan bij de Sudergoabrege aan, hij draait, maar eerst alleen voor de andere kant. We houden ons bootje even op de hand aan de wachtsteiger vast. Mooi weer achteraan passeren we brug 3 en direct na de bocht gaan we rechts voor de wal, kunnen we namelijk makkelijk weer weg varen. De fenders moeten hoog, Erik zou mopperen.. ‘echt aan gelegd voor grote boten’ 🙂

Jeroen is al in de trein gestapt, eerst een bakkie koffie, hebben we wel verdiend. Onderweg naar de boodschappen, moeten we vooral erg lachen om de enorm lelijke leeuwenfontein, geen wonder dat Henk ( van José ) de piemelfontein als alternatief bedacht. Met lichte duw van Jeroen op de kont en ferme push van Neel op de kop draaien we keurig ons rondje, brug draait direct en even weer dobberen voor de spoor, weer mooi oefenmomentje. Op ’t fokje Klifrak en Lange Fliet en Koarte fliet door en ‘ervaren’ op de motor naar onze ankerboei van vannacht. Sup opblazen, afkoelen, pannenkoeken! Jeroen wil nog wel graag even écht zeilen, dan maar even een rif zetten, want t waait toch aardig. Zij tweeēn zeilen halve wind op en neer de Grutte Gaastmar, ik zit genietend voorop.Tegen 19 u kruisend ’t Sanmar over en weer t slootje in naar Workum, motortje aan, fokje weg…. stopt ineens (toch) weer de nieuwe Yamaha. Neel doet nog een startpoging, ik neem snel het roer over van Jeroen. Overleg. Hier kunnen we nog omkeren en zeilen, overstag, grootzeil weg, fok weer uit, op naar onze eigen ankerboei. ‘Niet missen hóór, moet in 1x raak’ en dat lukt ook, gelukkig. Blijkt gewoon het rode dodemanskoordje los en we zijn snel weer op pad. Spoorbrug en Sudergoabrege lijkt al bijna vertrouwd en we leggen iets verder naar voren aan. Picknick in het gras naast onze eigen kuip. Wat een geslaagde dag. Jeroen haalt met gemak de 21.30 trein. Neel en ik lopen nog even naar het sluisje aan de IJsselmeer kant. Helaas nergens meer een Irish of Dokkumer koffie meer om 22.30, dan maar te kooi. Morgen om 08.45 staat Sietske klaar als nieuwe bemanning.

Op de motor bij d’r paps, stoer man. Wij moeten nog ontbijten, koffie, zelfde afvaart manoeuvre, gaat steeds vertrouwder, brug, spoortbrug, even langs zij een ander bootje, hoppa, been there, done that. Zeer weinig wind, fokje blijft amper vol, dus brommertje blijft bij en pas op het Heegermeer kan die uit. Sup is zo weer opgeblazen en heerlijk spelevarend toch de juiste kant op. Leuk om zo met Sietske weer bij te praten. Johan Friso kanaal (Jeltesleat? Waarom heeft dit water 2 namen?) gaat mooi man. Stuurvrouw Siets haalt gewoon in. Net voor we het PM weer opdraaien, nog snel even afkoel en plas actie met de toch niet zo handige nieuwe zwemtrap. Op het kanaal laat de wind het echt afweten en de laatste mijltjes dan toch maar weer even een beetje vals spelen. Sietske moet op tijd naar huis ivm haar werk en Noor is terug uit Kroatië. Dit keer gaat de brug naar huis zonder tranen of brok in mijn keel, ben best wel een beetje trots. Als we de Keizersgracht indraaien staat onze jongste dochter superbruin te stralen op de steiger, likkend aan een ijsje. Dat willen wij ook! Nog even koppie erbij, er zwemmen kinderen, achterin draaien en dan ligt ze weer veilig aan eigen steiger. Haar eerste reis zonder Erik, zonder kleerscheuren weer thuis, wat zou hij trots op ons geweest zijn.

 

 

Weer even een update

Dat is toch moeilijker dan het lijkt, een blog bijhouden. Papa had waarschijnlijk al een paar keer een blogje gemaakt over de vele jonge rotganzen, kleine meerkoetjes en zeiltochten met vrienden. Vrienden, die helaas, vaak nu pas voor het eerst aan boord stappen van de Zeekraai. 2 juni kwam Linda mee zeilen. Vaak wordt er hetzelfde rondje gezeild, via het Pr. Margrietkanaal naar het Sneekermeer, daar een beetje pierewaaien. Dan de Goaiingarypster Puollen op, als de wind het toelaat, via het Jouster Feartsje de Dolte in: Erik’s favoriete vaartje en anders als variant via de Gudzekop. Om daarna in de Holle Grêft uit te komen, richting huis.

Hetzelfde weekend dat Linda aan boord was komt zondag Jeroen ook nog meevaren en krijgt zeilles van Neel, het is er heerlijk weer voor. Die week erna komt Sil een dagje meevaren, ze zorgt voor de catering. Als we lekker voor de wind varen worden de salades en broodjes erbij gepakt. Op het moment dat Sil alles klaar heeft moeten we alleen even een andere koers gaan varen en is rustig eten er niet bij 😉

Dan wordt er een tijdje niet gevaren, Neel en ik zijn beide op Terschelling aan het werk met Oerol. De boot alleen meenemen voor mama is nog een dingetje. 27 juni wordt er dan weer gevaren, en dit keer met oma, oma Kipje én Famke, die nog nooit in haar leven op een boot heeft gezeten. Mama en ik besluiten ze alle drie in een zwemvest te hijsen en zetten een rifje. We motoren naar het Sneekermeer en rollen het fokje uit. Het grootzeil hijsen we niet, want oma wil wel mee zeilen; ”maar ik wil niet scheef!” Maar met een windkracht van 1/2 beaufort besluiten we toch het grootzeil te hijsen. Er staat een perfect windje voor onze gasten en Famke durft zelfs een tijdje te sturen.

Die vrijdag erop zeilen we weer met zijn drietjes. Het weer is top, heerlijke zon en een lekker windje. We doen de bekende route. En dan 6 juli neemt mama, zonder Neel of mij de boot mee. Peter en zijn meiden zijn hiervoor uitstekende bemanning. Op een gegeven moment wordt zelfs het (opblaasbare) sup board achter de boot gehangen en wordt er gesurft. Vandaag ‘motorles’ gehad van leraar Gert, schipper  van de Professor Lorentz en eerder van de Geesje van Urk: de boot waar papa en mama elkaar leerde kennen. Vele lastige manoeuvres moeten worden uitgevoerd, en ook de snelheid van de motor wordt getest.

Nu jullie weer een beetje op de hoogte zijn kan ik er weer tussenuit, ik ga namelijk een weekje zeilen in Kroatië. Net even iets anders dan het Sneekermeer. Als Neel straks vrij heeft van haar drukke ziekenhuis leventje zullen er waarschijnlijk wat langere zeiltochten plaatsvinden. Nieuwe verdere bestemmingen en nieuwe manoeuvres voor ons, sluisjes, bruggen, havens… als dat maar goed komt 😉

 

 

Ze vaart, zonder haar Kapitein…

Als een schip zinkt, blijft de Kapitein aan boord tot al zijn bemanning veilig is, om meestal zelf met het schip ten onder te gaan. Maar wat als de Kapitein ten onder gaat. Dan zinkt het schip niet maar biedt het een veilige thuishaven voor zijn bemanning. Onze Kapitein, Erik Klappe, liet ons geen zinkende schip achter maar een schip wat keurig op z’n trailer stond op onze oprit. Ja en dan? Wij als bemanning kunnen wel zeilen, maar het is niet ons schip. Wij zijn geen van allen Kapitein. Met hulp van vele schippers van andere schepen ligt de Zeekraai nu weer waar ze hoort. Aan de steiger, in onze achtertuin. Haar veilige thuishaven, waar ze vanuit zal vertrekken; dit seizoen naar de Friese meren en later een keer naar Haparanda. Waar haar Kapitein haar altijd al mee naartoe wou nemen. Ze zal varen met haar bemanning. Maar de Kapitein zal ook altijd aanwezig zijn, misschien een beetje mopperend op een niet zo’n nette aanleg van ons. Misschien glimlachend om een mooie manoeuvre. Maar zeker stralend, dat zijn schip nog vaart. Ook zonder Kapitein.

De Zeekraai heeft ondertussen al een paar mooie zeiltochten achter de rug. Langzamerhand beginnen we zekerder te worden met haar, toch blijft het moeilijk. Het gemis van Erik is groot, vele dingen die we nu zelf uit moeten vinden. De eerste keer, alleen met ons drietjes, was raar en onwennig. Maar ging goed! Daarna al een paar keer vrienden mee genomen, waarvan ook niet zeilers, en ook dat ging goed. Ze ligt er heel mooi bij en het is niet alleen voor ons maar voor iedereen een veilige thuishaven. Toch klopt het niet. Geen Erik in z’n driekwart broek met zijn pet achter het roer. Maar het is ook fijn, de hele wereld gaat door en op de Zeekraai staat de tijd weer even stil. Tijd om na te denken, tijd om te leren en tijd om te huilen. Tijd om te bedenken hoe we verder moeten, wat onze nieuwe koers wordt, nadat we plotseling overstag moesten.

Ik, Noor Klappe, zal blijven schrijven over onze avonturen met de Zeekraai. Niet zo mooi en niet in dezelfde stijl als die van mijn vader, toch hoop ik dat jullie zijn site zullen blijven bezoeken om te zien hoe het met zijn Zeekraai gaat.

 

Van Terherne naar huis…

We hebben weer verplichtingen thuis en dus varen we vandaag weer naar huis. Door het Heerenzijl en over de Poelen. We besluiten de poes op te halen bij oma. Maar als we haar bellen dat we eraan komen, verteld ze dat het een gekkenhuis is bij haar voor de deur. Het ligt er al hutje mutje vanwege de aankomende Sneekweek. We gaan op huis aan. De poes halen we later wel…