Zeekraai.org

Mijn ‘ouderlijk huis’ was in de Graaf Florisstraat in Schiedam. Een ruim, dertiger jaren huis, waarin we allen ‘n eigen kamer hadden, een zolder en een tuin. Waar mijn vader een zeilbootje bouwde in de ouderlijke slaapkamer. Met de belofte aan mijn moeder, die naderhand dan ook een opknapbeurt te geven. Ik weet nog hoe het bootje diagonaal door de openslaande balkondeuren naar buiten moest. Over de balkonrand naar de tuin, tweeënhalve meter lager. Het is allemaal goed gekomen. Het is ook het huis waar ik tot m´n veertiende mijn jeugd doorbracht. Met vriendjes in de buurt… Achter de wagen van de groenteboer hangen, die nog een échte wagen had, met paard ervoor. Rechts van ons woonde mevr. Panis, en we waren als de dood dat onze bal in haar tuin kwam. In de ogen van ons kleine jongens was het een als buurvrouw vermomde heks. Achter ons, aan de BK-laan woonde de ouders van Pieter. Van Vollenhoven, de man van Margriet. Ik weet nog dat de bliksem ooit in de schutting tussen de twee tuinen is geslagen. Als puber paste ik op bij de hippie-buren aan de overkant. Waar ik de gehele platencollectie afluisterde en voor het eerst de muziek hoorde van Crosby Stills Nash & Young, The Rolling Stones, Fairport Convention en Bob Dylan. Onze hippie-buren hadden overigens ook een waanzinnig groot aquarium in huis, maar dit terzijde. Op de zolder had mijn vader een doka, waar ik als kind de geur opsnoof van ontwikkelaar en fixeer, in de schemer van het rood-oranje licht. En geboeid was door de geheimzinnigheid van het verschijnen van een (zw) afbeelding op een ogenschijnlijk normaal wit papiertje. Wellicht dat ik daarom later fotograaf werd…

Ik ben geboren op nr. 31. Of 29, daar wil ik af wezen. 3 2 hoog-achter aan de Prinses Margrietlaan. Wanneer je als Rotterdammer zegt dat je van Hillegersberg komt, denken ze altijd aan de Straatweg. Aan dure huizen. Maar Hillegersberg heeft ook nog ‘n wat volkser gedeelte. Bij het sluisje naar de Bergse Plas. Mijn herinneringen aan het huis zijn vooral van later. Tenslotte was ik slechts 1 jaar oud, toen we verhuisden naar Schiedam. De herinneringen zijn die van opa en oma, die er nog jaren gewoond hebben. In die tijd was het redelijk normaal, dat je als jong geliefden bij een van de ouders inwoonde. We hebben het over eind jaren 50, begin 60, mijn vader voer op de grote vaart als marconist. Herinneringen aan het touwtje langs de trapleuning, waardoor oma van boven de deur open kon doen. Aan de bult brandende kerstbomen op het kruispunt met de Willem van Hillegearsbergstraat met oud en nieuw, als ik als klein jochie om half twaalf weer even op mocht om voor het raam naar ‘t vuurwerk te kijken. Aan het sluisje tussen de Rotte en de Bergse Plas. Waar opa en oma een houten huisje hadden met een canvas dak, dat iedere winter werd afgebroken. Aan de Zündapp van opa, waar opa en oma helemaal mee naar de familie in (Noord) Frankrijk reden. En waar ik als klein ventje natuurlijk wel ‘ns achterop mocht. Aan Coronation Street of Peyton Place op de (buizen) zwart-wit televisie. Aan het stereo-meubel met ingebouwde pickup, die ook platen kon wisselen (!) Aan de glazen schuifdeuren, die de mannen van de vrouwen scheidde bij een verjaardag. En dat had niks met welk geloof dan ook te maken. Verjaardagen met blokjes kaas met een zilveruitje op ‘n prikkertje en stukjes leverworst. Verjaardagen waar de tante ‘s nog gewoon sherry dronken. Of ‘n advocaatje. En de mannen een pijpje bier of ‘n jonkie, waarna ze gewoon in de Kever of Kadett stapten, want rijden met drank op, daar dacht nog niemand over na. Waar de ooms en tantes nog gewoon rookten, in bijzijn van ons kinderen. Eigenlijk was het wel heel erg als in de televisieserie ‘Toen was Geluk heel Gewoon‘, nu ik er over nadenk…

Triest nieuws over een bijzondere man. Eerde Beulakker is niet alleen een fanatiek zeil-reiziger. Hij schrijft er ook nog fijne boeken over. En ik heb ‘t met nadruk over zeil-reiziger, want boeken die enkel over zeilvoering en ankerperikelen gaan zijn er genoeg. Begrijp me niet verkeerd, het zeil-echtpaar Koopmans, Dick Koopmans was ook de ontwerper van onze vorige zeilboot, maakt eveneens prachtige verre reizen. Maar waar Koopmans na wéken op zee, één nacht voor anker gaat bij de Falklands, om vervolgens weer verder te varen, verblijft Beulakker, met zijn Hedwig, ‘n maand onder de lokale bevolking. En schrijft hier ook nog ‘s een meer dan boeiend hoofdstuk over…  Beulakker zeilt om op bijzondere plaatsen te komen, waar Koopmans zeilt om het zeilen, lijkt het. Beulakker schrijft over z’n gevoelens, vreemde kusten met z’n bewoners en niet in de laatste plaats over zijn eigen tekortkomingen en fouten. En dat is lang niet bij alle zeezeilers zo. Bij veel van hen lijkt het of er nimmer wat fout gaat en zeezeilen vooral een stoere aangelegenheid is.
Eerde Beulakker werd getroffen door de spierziekte ALS, waar tot nu toe nog geen behandelingsmethoden voor zijn. Ik heb ‘m verdomme een jaar terug nog de berenloop zien doen…

Ik: Doet u deze maar… (pot met 7 hyacinten en een nieuwjaarsgroet in de vorm van een kartonnetje met een vrolijk meisje in wit kerstjasje, en dan bedoel ik ook enkel ‘n wit kerstjasje. nou ja, met een onderbroekje dan… althans dat vermoed ik ; )
meisje achter de toonbank: Nou… daar wil je wel naast wakker worden, toch ?
ik: Huh ?
meisje: Nou ja, ik bedoel die zou je toch je bed niet uitschoppen wel ? (met Brabants accent en zag ik daar nu ‘n knipoog ?)
ik: Nou ja, uh.. ik denk niet dat mijn vrouw daar warm voor loopt…
meisje: Maar die ligt er dan toch tussenin ?
ik: ok (…) Ik kan wel merken dat ik hier in Brabant ben ; )
meisje: U komt van boven de rivieren ?
ik: Ik weet niet welke rivieren je bedoelt, maar Friesland ligt boven ‘n boel rivieren vanuit hier gezien ja…
meisje: Dan bent u vast familie van Jenny.
ik: Jenny ?
meisje: Ja,die komt toch ook uit Friesland. Ze woont hier vlak bij !
ik: Ik ken Jenny niet. Wij waren bij familie de Vries, die hier nog maar net wonen.
meisje: Oh.. nou ja, had gekund toch, zo met oudejaarsdag ?
ik: Jawel. maar uh… [glimlacht wat verlegen en pakt onderwijl een miniatuur champagneflesje op 'n ijzerdraadje uit een glas op de toonbank]
meisje: [pakt miniatuur champagneflesje uit m'n hand en prikt 'm in de hyacintenpot] Zo… ‘t is wel geen echte maar dat ziet er gezellig uit toch ? Pinnen ?
ik: Hè ? Uh, ja. Pinnen.
meisje: Nou, ‘n gezellig uiteinde dan maar hè.
ik: Uiteinde ? Ik ga nog niet dood hoor…
meisje: Haha, ouwejaarsavond bedoel ik ! :-)
ik: Oh. Ok… nou, jij ook !
meisje: Houdoe !
ik: Ja, uh… jij ook houdoe.

[winkelbel]

Natuurlijk staat december bol van het sentiment de tradities. En dan heb ik het niet eens over de Goedheiligman, het heidense kerstfeest en de ingepikte versie van de Christenen. Nee, ik doel op de jaaroverzichten, de eindlijstjes, Serious Request, de Top 2000 en de overdosis aan Matthijs van Nieuwkerk zo in december. Het hoort er allemaal ‘n beetje bij. Het versterkt het eindejaarsgevoel en ik heb er absoluut geen moeite mee. Ook niet met de zoveelste keer Last Christmas of Driving home for Christmas op de radio. Tenslotte kun je het vrij makkelijk zelf doseren middels de aan/uit knop op je radio of televisie. Dus géén Home Alone 1 t/m 14, maar wél It’s a Wonderful Life en Love Actually.
Over films gesproken… waar was Sissy dit jaar ?