Erik Klappe

“Believe me, my young friend, there is nothing – absolutely nothing – half so much worth doing as simply messing about in boats.” ― Kenneth Grahame, The Wind in the Willows

11 april er valt toch iets te vieren

Al 3 weken in corona quarantaine. De wereld staat stil of in brand of is in gevaar, bizar. Maar thuis is ’t relaxed. Beetje studeren, werken, boekenkast uitruimen, puzzels maken en rondbrengen, helpen in de plaatselijke supermarkt, papa’s kleren sorteren, wandelen op afstand van vrienden, squat-oefeningen herhalen, hardlopen en de bootspullen van zolder naar hun juiste plek. Op gepaste afstand koffie met taart met de buren. De dikke box van Marit zingt Marchien hartelijke happy birthday toe. Hans en Danielle waaien ook nog even aan en uiteraard is oma van de partij.

Daarna scharen we de zeiltjes in en met een uitstekend rustig windje gaan we gelijk maar de Dolten weer diepvaren. Op het Sneekermeer valt de wind bijna helemaal stil, dus koersen we richting Houkersloot. Drukte alom, politie deelt boetes uit, wij zijn keurig op tijd voor ons afhaaldiner bij lokaal 55. Plekje aan hun steiger is wel wat omstuimig en geklots langs de kade, snel inladen en op naar Gieny. Die is al gebeld, blijkbaar moet het eten nog wel opgewarmd in de oven, die hebben we niet aan boord, helaas. Bij het weg varen wil Marchien flink vaart maken, om vooral niet terug gezet te worden tegen de kade. Ze vergeet gewoon kompleet om naar ’t overige vaarverkeer te kijken, dom, draait ze ook nog eens flink in, dus motor verdacht dicht bij die rotkade, oeps. Seizoensbeginnersfoutje 1 is gemaakt en 2 komt er direct achter aan. Als we bij de lage gras kade voor de Sternstate willen aanleggen vergeten we alle 3 omhoog te kijken, oh ja , we hadden inmiddels een mast, we raken een beetje verstrikt in de ene boom die daar staat, hoop beginnent blad aan boord, is ons deel. Oke rustig blijven , jarige, even in haar achteruit en de manoeuvre opnieuw inzetten.

Dan maar aan de hoge kade, liggen we lekker pal voor oma’s balkon. Zet de wijn maar koud. Na een bijzonder diner met sexy, doch topbediening vaart Noor haar alcoholvrij naar huis. Nog even koffie en taart bij de ook  jarige Hannah in de gracht en haar ‘bord’ verhaal horen. Wij meren af, ruimen op, vuurkorf aan, borrel erbij en alle rouwkaarten nog 1x doornemen om vervolgens ( bijna ) alles te verbranden. Warme sfeervolle afsluiting van een aparte verjaardag, maar ach ze is gevierd en gelukkig weer voorbij 🙂